Wie ben ik?

p002_1_01Ik ben Ottavia Pupeschi, getrouwd met Jan, twee zoons Mark en Frank (1988), dochter Xenia (2000) én onze hond Senna!
Ik ben geboren in 1972, Italiaanse vader, Nederlandse moeder, de jongste van twee kinderen, mijn broer en ik dus.

Als ik terug denk aan mijn jeugd zie ik mezelf als een kind dat nooit op de voorgrond wilde staan maar het liefst ‘onzichtbaar’ was. Ik had wel altijd het gevoel anders te zijn dan anderen, kon het ook nooit met mijn eigen leeftijdsgenoten vinden en zocht gezelschap bij oudere kinderen of mijn broer en zijn vrienden, ik voelde me niet begrepen en zat net zo lief uren alleen op mijn eigen kamer, kijkend uit het raam naar spelende kinderen.
Maar ik voelde me niet verdrietig of alleen, in tegendeel.

p002_1_02Op mijn 10e ben ik met het hele gezin verhuisd naar Italië, mijn vader ging terug naar zijn roots. Daar veranderde veel voor mij, mijn gevoel van onzekerheid kreeg steeds meer vat op mij, deels ook door heel veel gebeurtenissen in het gezin zelf. In Italië heb ik een toeristische opleiding gevolgd en daar aansluitend de Universiteit in Siena.
In de vakanties was ik echter altijd bezig met kinderen en was ik begeleider tijdens zomer- en winterkampen voor kinderen van 6-12 jaar. Ook gaf ik kinderen van 12-14 jaar bijles in buitenlandse talen. Dat waren de momenten waar ik energie uit kon putten.

Op mijn 23e zijn mijn ouders gescheiden en is mijn moeder teruggegaan naar Nederland. Kort daarna ben ik haar gevolgd en heb ik hier een nieuw leven opgebouwd. Met alleen mijn passie voor kinderen kon ik niet aan werk komen dus ben ik in het bedrijfsleven beland en dat heb ik tot in 2008 volgehouden. Zelf ben ik in 2003 gescheiden.

Alle keuzes die ik heb gemaakt, alle beslissingen die ik heb genomen hebben bijgedragen aan wie ik nu ben en waar ik nu sta. De beslissing om als kindercoach aan de slag te gaan is mijn levensdoel geworden. Welzijn van het kind staat bij mij voorop!

In de afgelopen jaren heb ik gemerkt dat kinderen vooral op school steeds vaker “vastlopen” op sociaal-emotioneel vlak, met als gevolg o.a. slecht slapen, minderwaardigheidsgevoelens en angst.

De begeleiding op school wordt er, door allerlei tijdrovende zaken en het feit dat er natuurlijk nog meer kinderen rondlopen dan je eigen kind, niet makkelijker op.

Ik miste dan ook steeds meer de één op één begeleiding daar waar het kind dit juist zo hard nodig heeft. Vreselijk vond ik het om aan de zijlijn toe te moeten kijken terwijl ik precies de zere plek kon aanwijzen… Alleen al door het kind ANDERS naar beren op de weg te laten kijken brengen ze al snel verandering in hun eigen situatie.

p002_1_00p002_1_03